Well Done

In een hightechbedrijf werken meer dan 1200 mensen om de miljarden die elke dag in Zwitserland worden overgemaakt in de vorm van eindeloze datastromen te controleren. Uit de massa werknemers – opgeslokt door het doolhof van een gebouw, overweldigd door een lawine van woorden – komen enkele figuren naar voren: de goldcard-medewerkster, de productmanager, de afdelingshoofd, de pc-supporter, de key account manager, de directeur. De camera volgt de onopvallende gebaren, de manier van praten, de blikken. In een seriële montage tot een dicht beeld-geluid-geweven geheel wordt een wereld beleefbaar waarin het subtiele geweld van elektronische technologieën de intermenselijke communicatie vormt en zijn sporen achterlaat tot in de privésfeer. De film ging in 1994 in première op de Solothurner Filmtage en won datzelfde jaar de FIPRESCI-prijs op het Internationale Festival voor Documentaire- en Animatiefilm in Leipzig. Daarnaast werd hij bekroond met de Zürcher Filmpreis en een aanmoedigingsprijs van de stad Luzern. De film werd door critici geprezen om zijn innovatieve beeldtaal en zijn kritische kijk op de moderne arbeidswereld. De Neue Zürcher Zeitung benadrukte dat de film “als een zintuiglijke ervaring is geënsceneerd” en “kleur en ritme” als bepalende elementen gebruikt.